Przy wielu dzisiejszych kinematograficznych produkcjach, np. filmach Davida Lyncha czy spółki Jenuet i Caro, używamy określenia 'balansujący na krawędzi rzeczywistości i snu". Jednak chyba żadnemu filmowi w dziejach nie udało się to, co udało się w latach 1918 - 1921 szwedzkiemu reżyserowi Benjaminowi Christiansenowi, kiedy reżyserował swój niemy film zatytułowany "Czarownica" - utrzymany w duchu niemieckiego ekspresjnizmu. Obraz ten jest jednocześnie jednym z najbardziej magicznych, tajemniczych i pełnych mistycyzmu dzieł w historii ludzkości, któremu znawcy kina przypisują wręcz magiczne działanie. "Czarownica" jest jedyną w swoim rodzaju próbą podsumowania i naukowej interpretacji satanizmu i okultyzmu.U progu wieku temat ten fascynował twórców moderny w każdej dziedzinie . Christensen postarał się połączyć fabularną fikcję z dydaktycznym, naukowym wykładem (a raczej agitkąpropagandową, mającą posiać strach przed czarownicami) - wyszło mu dzieło przerażające, po którego obejrzeniu nie można być pewnym, czy przedstawione w filmie ataki histerii,somnabulizmu,nagie kobiety czy też okultystyczne obrzędy ze składaniem ofiar z dzieci nie są przypadkiem czystym reportażem. Pierwszy w dziejach kina wywiad przed kamerą ( niemą! ) odsłania kulisy inscenizacji i obala granice fikcji. "Aktorka" ze sceny sabatu czarownic z całą pewnością twierdzi : 'widziałam diabła. stał przy moim łóżku".Na kształt tego magicznego filmu wpłynęła masa czynników - sam reżyser był prawdziwym mistrzem w malarskim opanowaniu światłem, sam też, niezależnie od prac Griffitha odkrył niesamowite możliwości jakie daje filmowy montaż. Długą i bardzo kosztowną realizację filmu poprzedziły wieloletnie przygotowania, studia nad okultyzmem i satanizmem. Wszystko to było finansowane przez szwedzkiego producenta, Charlesa Magnussona.

Film składa się z trzech części. Pierwsza z nich daje przegląd różnego rodzaju demonów iwiedźm, jako przykłady podając też dzieła sztuki z różnych okresów. Druga, najbardziej warta uwagi, zajmuje się średniowieczną inkwizycją. Fabuła dotyczy kobiety, która zostaje pojmana przez inkwizycję pod zarzutem bycia wiedźmą. Po bardzo długiej scenie tortur (która może być inspiracją dla wielu filmów pornograficznych w stylistyce sado-maso ) kobieta przyznaje się do winy. Wtedy zaczyna się najbardziej mistyczna i bluźniercza część filmu - pełne erotyki i wątków satanistycznych sceny sabatów i obrzędów czarownic. Nocne bachanalia prowadzone przez Diabła we własnej osobie są pełne scen w stylu jedzenie potrawki z niemowlęcia ( sic! ), czy też kopulacja z diabłem. Część kończy się zbiorowym gwałtem dokonanym przez inkwizytorów na wiedźmie. Trzecia dzieje się w czasach współczesnych, gdzie próbuje się podać psychologiczne motywy zachowań kobiet w drugiej części.

"Wiedźma" jest jednym z najbardziej szokujących "dokumentów" jaki kiedykolwiek powstał, nie patrząc nawet na czas jego powstania ( przecież jest to film z 1921 roku! ). Do dziś ludzie oglądający ten film są zszokowani i niepewni, czy aby nie oglądają prawdziwych orgii i rytuałów, nie przyinscenizowanych tylko trochę na średniowieczne. Paradoksalnie, film ten, mający być paszkwilem na czarownice, niejako przestrogą przed okultyzmem, przyczynił się znacznie do wzrostu zainteresowania magią. Cóż, ileż to już razy skutek okazywał się odwrotny od zamierzonego...

  Warto dodać, że dostępna jest (na Zachodzie ,oczywiście) zremasterowana wersja filmu na video, w której lektorem jest król literackiej kontrkultury i guru przeróżnych freaków  William S.Burroughs (autor m.in. "Nagiego Lunchu"), zaś autorem muzyki znany offowy jazzman Jean Luc Ponty.